Οι περισσότεροι άνθρωποι κατακρίνουν την αχρείαστη πρόκληση οδύνης στα ζώα, παράλληλα όμως συμβάλλουν και οι ίδιοι σε αυτή για ασήμαντους λόγους. Στο παρόν δοκίμιο ο συγγραφέας αναδεικνύει τις αιτίες αυτής της ηθικής ασυνέπειας, εξετάζοντας τους τρόπους με τους οποίους έχει επιχειρηθεί ιστορικά η προστασία των ζώων και περιγράφοντας πώς η ιδιοκτησιακή υπόσταση ενός όντος εξασφαλίζει την υποτέλειά του. Πάνω σε αυτή τη βάση, μας καλεί εν τέλει να κάνουμε τις ριζικές αλλαγές που απαιτούνται για να συμβαδίζουν οι πράξεις μας με την ηθική μας κρίση.