Η ανακλητική διαδικασία, στην οποία συναντώνται θεμελιώδεις αρχές του Διοικητικού Δικαίου, όπως η ασφάλεια του δικαίου και η προστασία της εμπιστοσύνης του πολίτη, απασχολεί δικηγόρους, δικαστές και στελέχη της Δημόσιας Διοίκησης, αλλά και κάθε διοικούμενο που αναζητά δικαστική προστασία απέναντι στις πράξεις των κρατικών οργάνων. Στο πεδίο του συνταξιοδοτικού δικαίου, η προβληματική ξεκινά από την καθημερινή πρακτική ανάγκη επανεξέτασης μιας υπόθεσης και φθάνει έως τη δογματική θεμελίωση της κρατικής ευθύνης. Στο βιβλίο αναλύονται με ακρίβεια κρίσιμα ερωτήματα, όπως: Πότε μετατρέπεται η διακριτική ευχέρεια της Διοίκησης σε δεσμευτική υποχρέωση ανάκλησης; Πώς επηρεάζουν τα οψιγενή στοιχεία ή μια νέα δικαστική απόφαση μια ήδη οριστική πράξη; Ποια είναι τα νομικά όπλα του διοικουμένου απέναντι σε μια σιωπηρή άρνηση; Πώς η «συρρίκνωση της διακριτικής ευχέρειας στο μηδέν» ενεργοποιεί την αστική ευθύνη για αποζημίωση; Για πρώτη φορά σε ένα έργο εμπεριέχεται η πλήρης χαρτογράφηση της νομολογίας του Συμβουλίου της Επικρατείας και του Ελεγκτικού Συνεδρίου, με σκοπό όχι μόνο τη θεωρητική προσέγγιση, αλλά και την επίλυση πρακτικών ζητημάτων της ανακλητικής διαδικασίας στο συνταξιοδοτικό δίκαιο. Αποτελεί ένα απαραίτητο εργαλείο και τον απόλυτο οδηγό για τη θεμελίωση των αιτήσεων ανάκλησης, καθώς και την ορθή και σύννομη λήψη διοικητικών αποφάσεων.