Οι διαφορετικές οπτικές γωνίες συμβάλλουν στην πληρέστερη σκιαγράφηση του πορτρέτου του Νικηφόρου –ήρωα κι αντιήρωα του βιβλίου-και φωτίζουν τις διαφορετικές όψεις της προσωπικότητάς του, εξηγούν και προοικονομούν, διευκρινίζουν, εμβαθύνουν και δίνουν ρυθμό στο κείμενο, άλλοτε επιταχύνοντας και άλλοτε επιβραδύνοντας τη ροή της αφήγησης. Η γραφή του Θάνου εκπέμπει μια αυθεντικότητα που κάνει την αφήγηση να μοιάζει με προσωπική μαρτυρία. Η γλώσσα του είναι πυκνή αλλά απλή, σχεδόν ωμή, δίχως περιττούς εντυπωσιασμούς και απαιτητικά λογοτεχνικά σχήματα, ενώ συνδυάζει τη, λόγω της μακράς θητείας του στον Τύπο, δημοσιογραφική αμεσότητα με μια έμφυτη ποιητική ευαισθησία που άλλωστε τον έχει οδηγήσει στην ενασχόληση με τον έμμετρο λόγο. Η αφήγησή του πετυχαίνει κάποτε ο αναγνώστης να νιώσει τη ζωντανή σάρκα να πάλλεται στις νατουραλιστικές περιγραφές των ερωτικών περιπτύξεων του Νικηφόρου. Με μια τολμηρή αφηγηματική γραμμή, το έργο σπάει τα ταμπού των αναγνωστών του (ίσως και ενοχλεί σε κάποια σημεία) και υμνεί την πρωτόγονη ελευθερία, τον αυθορμητισμό και την άρνηση υποταγής της Αγάπης σε κανόνες και περιορισμούς.