Στο πλαίσιο της νεανικής συντροφιάς του ναού μας αποφασίσαμε να ακολουθήσουμε τα χνάρια της Λογοτεχνίας στην αναζήτηση του Θεού, διότι αποτελεί ένα σύμπαν κατάστικτο από τις ανταύγειές Του. Γιατί οτιδήποτε συνιστά κάλλος, ποιότητα και ευαισθησία δεν μπορεί παρά να αποτελεί δωρεά του Θεού, απείκασμα της παρουσίας Του. Στον χώρο της λογοτεχνίας συναντιόμαστε με τα σημεία του Θεού. Συναντιόμαστε με εκείνο που λάμπει μέσα στις γραφές του συγγραφέα, γεννώντας μέσα μας μια ανταύγεια κατανόησης βαθιάς, μια έκπληξη, μια παρηγοριά και μιά ελπίδα παγκόσμιας μεν εμβέλειας, αλλά τελείως προσωπικής αποδοχής. Ίσως και ο Θεός όμως να αισθάνεται πιο άνετα παραμένοντας στον χώρο και τις γραφές ενός ανένταχτου θρησκευτικά ανθρώπου, ενός λογοτέχνη, για να περνά απαρατήρητος, βαδίζοντας ησύχως και αφανώς στις μύτες των λέξεων και των νοημάτων, παρά στις βαρύγδουπες συγγραφές και τον τρόπο των θρησκευτικών ανθρώπων, που βεβαιώνουν πως ξέρουν, επιμένοντας να στριμώχνουν τον Θεό στις δικές τους αντιλήψεις. Όσοι λευκοφόροι, εννοήτωσαν.