[...] Πραγματικά, στα διηγήματα του Παπαδιαμάντη, ο λόγος δεν είναι περί του απιθάνου, αφού το πιο απίθανο το σκαρώνει η ίδια η ζωή, ο λόγος είναι για τις αντινομίες της ζωής ετούτης, για την ομορφιά και την ασχήμια, το καλό και το κακό, τις αρετές και τα πάθη. Το εορταστικό περιεχόμενο είναι πολύ πιο χαλαρό, πιο άτονα ζωγραφισμένο, μπροστά στα πάθια και τους καημούς που πλεονάζουν, ενώ το καλό είναι λιγότερο.
Η άστοργη και κακή πεθερά φτιάχνει ένα δηλητηριασμένο χριστόψωμο για να το φάει η νύφη της, `αγαθωτάτης ψυχής νέα`, και αντ` αυτής το τρώει ο άντρας της, ο γιος της πεθεράς, και πεθαίνει.
Χρονιάρες μέρες και βουλιάζει `η Υπηρέτρα`, η βάρκα τον μπαρμπα-Διόμα, αλλ` αυτός επιζεί από το ναυάγιο προς ευτυχίαν της μονάκριβης και ορφανής από μάνα κόρης του, κι έτσι ηττάται το φυσικό κακό.
Αναπάντεχα, δίνει σημεία ζωής ο ξενιτεμένος γιος της `Σταχομαζώχτρας` και στέλνει μια επιταγή, που προσπαθεί να την εξαργυρώσει ένας φιλάργυρος του νησιού, εξαπατώντας και δίνοντας λίγα χρήματα στη γριά γιαγιά που φροντίζει τα δυο ορφανά εγγόνια της, αλλά το ηθικό κακό το διορθώνει, δίνοντας το σωστό ποσό, ένας καλός έμπορος.
`Η Χτυπημένη`, άρρωστη σύζυγος και μάνα, πεθαίνει, παρά την / και εξαιτίας της υπερβολικής φιλοστοργίας της πεθεράς της, και η ορφανή κόρη της μένει μόνη, στην ηλικία που αρκούσε `δια να αισθάνεται την δυστυχία της και να κλαίει`.
Και `ο πολιτισμός εις το χωρίον` φέρει `το φθοροποιόν και νεωτεριστικό έθιμον` της χαρτοπαιξίας, που μαζί με την επιπολαιότητα, την αδιαφορία, την απονιά, επιτείνουν το φυσικό κακό - την αρρώστεια και το θάνατο. Μόνη διέξοδος, μόνη σωτηρία, `η πρακτική αγάπη και προστασία` (βλ. στη `Σταχομαζώχτρα`), ο αγώνας για το καλό, η έννοια για τον άλλο.

[Απόσπασμα από το κείμενο της εισαγωγής της έκδοσης]