Όσο έγραφα αυτό το βιβλίο, σε σκεπτόμουν αδιάκοπα εσένα, παιδί μου, και κάθε στιγμή το όνομά σου ερχόταν στα χείλη μου: η Λυσή θα το νοιώση αυτό; - η Λυσή θα ενδιαφερθή γι' αυτό; Πάντα η Λυσή. Το όνομά σου, λοιπόν, που το πρόφερα τόσο συχνά, πρέπει να γραφή μπροστά από αυτές τις σελίδες: δεν ξέρω ποια μοίρα τις περιμένει, όποια κι αν είναι όμως, οι σελίδες αυτές μου έχουν δώσει χαρές που αξίζουν όσο όλες οι επιτυχίες -την ικανοποίηση να σκέπτομαι ότι μπορείς να τις διαβάσης- τη χαρά να σου τις προσφέρω.