Οι χίπις ή "τα παιδιά των λουλουδιών", μέσω μιας απρόσμενης εσωτερικής μετανάστευσης, δημιούργησαν μια νέα κοινωνία στο περιθώριο της Μέκκας του καπιταλισμού. Άφησαν πίσω τους τα πάντα, ό,τι συνήθως ονειρεύονται οι νέοι: εύπορη ζωή, σπουδές, καριέρα, άνετες κατοικίες, πολυτελή αυτοκίνητα κ.λπ., θέλοντας να ζήσουν μια ανεξάρτητη μποέμικη ζωή και αναζητώντας την περιπέτεια στις παραισθήσεις των ναρκωτικών. Η γεμάτη αυτοπεποίθηση αμερικανική κοινωνία της υπερκατανάλωσης πραγματικά δεν θα μπορούσε να δεχτεί μεγαλύτερο σοκ από αυτήν την ειρηνική απόρριψη, διαπιστώνοντας ότι το δέλεαρ του χρήματος δεν συγκινούσε πλέον ένα μεγάλο τμήμα της νεολαίας. Μιας νεολαίας η οποία στον αγώνα για κοινωνική ανέλιξη και ευημερία αντιπαρέθεσε έμπρακτα τα δικά της ιδανικά: την μη βία, τον ελεύθερο έρωτα, την καθολική αγάπη, την τιμιότητα και πάνω απ' όλα την ειρήνη, παίζοντας έτσι και έναν πρωταγωνιστική ρόλο στο κίνημα κατά του πολέμου στο Βιετνάμ - "Θαρρώ πως άλλαξαν τελείως την Αμερική. Εγώ, αντίθετα με άλλους, βρήκα λιγότερη βία. Αυτή η τρομαχτική μοναξιά, η απωθημένη βία, η απόγνωση, που αισθανόμουνα παλαιότερα, κατά τα προηγούμενα ταξίδια μου, είχαν εξαφανιστεί. Ίσως αυτοί οι νέοι, με την κοινοβιακή τους ζωή, τον τρόπο που υποστηρίζουν ο ένας τον άλλο, με το ντύσιμο, με τις χάντρες τους, το παράξενο μακιγιάζ, τα ευγενικά τους χαμόγελα, άλλαξαν τη σκηνή..." (Φεντερίκο Φελλίνι)