...κι όταν οι στενοί δρόμοι σε πνίγουν, να, βγήκες κιόλας στη θάλασσα. Από τη Νέα Χώρα στο παλιό λιμάνι, στην Πύλη της Άμμου σύριζα στο κύμα, ως να βγεις παρακάμπτοντας και ξανασυναντώντας συνεχώς το κύμα, άλλοτε τρυφερό και άλλοτε εκδικητικό, στην Αγιά Κυριακή. Και το νερό, σε απίστευτες αποχρώσεις, σε όλες τις εκδοχές του καιρού και τις διαθέσεις των εποχών, περιμένει πάντα στο σύνορο. Αυτό, η ακαριαία γειτνίαση του νερού και της πέτρας, η σταθερότητα της γης και το ασταθές του υγρού στοιχείου, η βεβαιότητα του γνωστού και η αγωνία του απρόσμενου, η μνήμη των κατακτητών και των κατακτημένων προοδεμένη σε παλίμψηστα υγρά σταυροδρόμια. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)