Η συλλογική μας μνήμη τον απαθανάτισε με το χύδην και σε κάκιστα ελληνικά προσωνύμιο: «ο Τσάντας». Κρατούσε, βλέπετε, συνεχώς υπό μάλης έναν δερμάτινο χαρτοφύλακα γεμάτο γραμμένες και άγραφες σελίδες.

Υπήρξε ο πρώτος επαγγελματίας στιχουργός. Πολύ συχνά χάριζε τους στίχους του και αναδείκνυε αφιλοκερδώς νέα ταλέντα λαϊκών ερμηνευτών και συνθετών, όπως τον Μπιθικώτση, τον Ζαμπέτα, τον Καζαντζίδη, τον Γαβαλά, τον Διονυσίου και τον Βοσκόπουλο.

Πέθανε ξεχασμένος από τους περισσότερους που ευεργέτησε, τον Μάιο του 1970.

Η αδερφή του Νίκη υπήρξε η πρώτη σύζυγος του Γεώργιου Παπαδόπουλου. Που σημαίνει ότι στα χρόνια της Μεταπολίτευσης, παρότι και δικά του τραγούδια συνέβαλαν στην αναβίωση του ρεμπέτικου, κανένας δεν ήθελε να ξέρει πως ο δημιουργός τους ήταν εξ αγχιστείας συγγενής ενός δικτάτορα. Κι έτσι ένας τόσο μεγάλος στιχουργός, πέρασε στα αζήτητα της Ιστορίας.

Την άρση του άδικου αυτού αποκλεισμού, επιχειρεί η παρούσα βιογραφία γραμμένη από τον δημοσιογράφο, στιχουργό και μελετητή του λαϊκού μας πολιτισμού Γιώργο Ξεπαπαδάκο.