Για όλους εμάς τους Τρικαλινούς που οι άνεμοι της ζωής, άνεμοι και μοιραίοι σαν τέκνα της Κλωθώς που είναι, μας εκσφενδόνισαν σε άλλες ελληνικές πολιτείες και ετερόνομα όρισαν να ζούμε και να πεθαίνουμε μι τόπο που μας μεγάλωσε και μας στοίχειωσε, η νοσταλγία της πατρομητρώας τρικαλινής γης είναι πολύχρονη, επίμονη, αέναη και βασανιστική, έως ότου τελειώσει ο εωσφορικός κύκλος της γήινης φθαρτότητάς μας. Η ξενητειά μας αυτή, καρπός της αδυσώπητης εσωτερικής μ στη χώρα μας, όσο και αν δεν μας οδήγησε σε μακρυνές ξένες πολιτείες, δεν έπαψε ωστόσο να είναι επώδυνος ξερριζωμός από τα άγια θεσσαλικά χώματα. Από την Οδύσσεια ακόμα αναφέρεται ο καημός της νόστου για από εκεί έμεινε η γνωστή φράση "νόστιμον ημαρ", δηλαδή η γλυκειά γυρισμού στον τόπο που ο καθένας γεννήθηκε και μεγάλωσε. Η μέρα αυτή καίει σαν καντήλι αναμμένο στα έγκατα της ψυχής καθενός επήλυδος κα δύναμη να ξεπερνά όσα εμπόδια του τυχαίνουν στο δρόμο της επί γενέτεια χθόνα, μέχρι να ευτυχήσει να ιδεί "καπνόν αναθρώσκοντα" της Ιθάκης του: ακόμα και τον καπνό από τις εστίες της πατρίδας του να ιδεί και ας πεθάνει· "κάτθανε ούν βροτέ".