«Τα απομνημονεύματά της αυτά η μητέρα μου άρχισε να τα γράφει γύρω στο 1940, όταν οι δρόμοι προς τη Δύση είχαν ήδη κλείσει, όπως φαίνεται από τις τελευταίες παραγράφους της διήγησής της. Έτσι, δεν ξαναγύρισε ποτέ στην `αγαπημένη της πόλη`. Για λόγους οι οποίοι τον καιρό που γράφηκαν τα απομνημονεύματα αυτά θα ήταν ίσως σκόπιμοι, ενώ σήμερα -έναν αιώνα σχεδόν μετά- έχουν εκλείψει, η μητέρα μου έκρυψε την ταυτότητα των κύριων χαρακτήρων που εμφανίζονται στην αφήγησή της κάτω από ψευδώνυμα. Και πρώτα πρώτα τον ίδιο τον εαυτό της, που δεν ονομαζόταν βέβαια Φρόσω Κομνηνού αλλά Ευφροσύνη Παλαιολόγου. Ο ωραίος διάκος που είχε ξυπνήσει τα πρώτα σκιρτήματα στην καρδιά της ρομαντικής φοιτήτριας λεγόταν Σωφρόνιος. Η Χρηστίνα Παπαρρόδου με την οποία είχε συγκατοικήσει η Φρόσω τον πρώτο καιρό της διαμονής της στη Βιέννη ήταν η Χαρίκλεια Παπαμόσχου, κι ο Πάνος Αργύρης, ο πιστός θαυμαστής και κατόπιν σύζυγος της Χρηστίνας, δεν ήταν άλλος από τον Μανόλη Καλομοίρη. Η φιλία των τριών αυτών παρέμεινε θερμή σ` όλη τη διάρκεια της ζωής τους και κατέληξε σε κουμπαριά, αφού η Χαρίκλεια κι ο Μανόλης Καλομοίρης έγιναν νονοί μου. Τέλος, η οικογένεια Κανελλίδου, στο φιλόξενο αρχοντικό των οποίων έβρισκαν τόση θαλπωρή η Ευφροσύνη κα οι άλλοι Έλληνες φοιτητές της εποχής εκείνης, ήταν η οικογένεια Γεωργίου Κελαϊδίτου, η δε πανέμορφη Λευκή, που στο καμαρωτό κεφαλάκι της ταίριαζε πριγκιπικό στέμμα ήταν η Lucie, αργότερα μητέρα της ωραίας επίσης και αξέχαστης Αλέκας Κατσέλη.
Ποθούλα Καψαμπελη

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]