Κάθε χρονική περίοδος χαρακτηρίζεται από ιδεολογίες, πολιτικές και γεγονότα σημαντικά ή ασήμαντα. Εξαρτάται από τους ηγέτες, πολιτικούς, πνευματικούς ή εθνικούς και την επίδρασή τους στο λαό. Ο εικοστός αιώνας, από τις αρχές του και πολύ περισσότερο στην πορεία του, έγινε το θέατρο πολύ σπουδαίων γεγονότων και σημαντικών επιδράσεων, φιλοσοφιών και συγκρούσεων: Δυο κινήματα, ο φασισμός και ο ναζισμός, παρουσιάστηκαν και κατέκλεισαν την Ευρώπη και από κοντά ο καπιταλισμός και ο κομμουνισμός τον κόσμο. Κοινός παρανομαστής σ' όλα αυτά ήταν ο υλισμός. Ο φασισμός, ο εθνικοσοσιαλισμός, ο κομμουνισμός ήταν κινήματα ολοκληρωτικού χαρακτήρα. Κοινό χαρακτηριστικό τους ήταν η απόλυτη εξουσία του κράτους, η υπακοή σε ένα "χαρισματικό" ηγέτη, η προσωπολατρία, η υποδούλωση του προσώπου στη μάζα. Μαρξ, Έγκελς, Λένιν και τελικά Χίτλερ, Μουσολίνι και Στάλιν έγιναν δάσκαλοι και καθοδηγητές ανθρώπων και λαών ανελεύθερων. Κατέβασαν, όπως λέει ο Καζαντζάκης στους "Αδερφοφάδες" από τα εικονίσματα το Θεό και ανέβασαν τον Χίτλερ, τον Μουσολίνι, τον Στάλιν. Ο άνθρωπος όμως χωρίς Θεό είναι ή θηριώδης ή μανιώδης. Οι οπαδοί τους πετούν το Θεόδοτο δώρο της ελευθερίας και υποδουλώνονται σε κινήματα, ιδεολογίες, άτομα. Ο Θεός πέθανε λέει ο Νίτσε και πρεσβεύει τον υπεράνθρωπο. Ο Ι. Θεοδωρακόπουλος, επιφανής καθηγητής της Φιλοσοφίας, παρατηρεί ότι δεν είναι τυχαίο ότι ο Χίτλερ χάρισε στον Μουσολίνι τα άπαντα του Νίτσε. Έτσι έρχονται επαναστάσεις, ανατροπές, πόλεμοι, προσπάθειες επιβολής της ιδεολογίας του καθενός στους άλλους με τη βία, την υποδούλωση, την καταπίεση. Ο καπιταλισμός καταπιέζει τα άτομα. Ο κομμουνισμός καταπιέζει τους λαούς. Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι οι σκοτωμοί, τραυματισμοί, δάκρυα, ορφάνια, φτώχεια, καταστροφή. Ο ανθρωπισμός, η δημοκρατία, η ελευθερία, η ειρήνη και η αγάπη παραμερίστηκαν και έδωσαν τη θέση τους στο μίσος, την εκμετάλλευση, την αγριότητα, τον πόλεμο "Homo hominis lupus". Βαρύ φόρο αίματος και καταστροφών πλήρωσε η Ελλάδα γενικά και η