Πριν από έξη περίπου χρόνια, η μελέτη μου με τον τίτλο "Το τραγικό, η τραγωδία και ο φιλόσοφος" προσέγγιζε επιλεκτικά τις σημαντικώτερες περί τραγικού θεωρίες των νεωτέρων χρόνων, φτάνοντας μέχρι τον Νίτσε. Το παρόν ομότιτλο βιβλίο, επεκτείνοντας χρονικά την ίδια θεματική, διερευνά τις απόψεις που διατυπώθηκαν σχετικά με την τραγωδία και την κατηγορία του τραγικού μέσα στον αιώνα μας. Όπως και στον 1ο τόμο, έτσι κι εδώ, εκείνο που επιδιώκεται είναι να φωτιστεί το φαινόμενο της τραγωδίας και το βίωμα του τραγικού όσο γίνεται πληρέστερα. Η διαφορά του παρόντος τόμου από τον προηγούμενό του έγκειται στο ότι, εκτός των μεγάλων φιλοσόφων του αιώνα μας, περιλαμβάνει και θέσεις ελασσόνων στοχαστών (των οποίων η τραγική οπτική δεν είναι καθόλου "ελάσσων"), καθώς και κάποιων λογοτεχνών (ανθρώπων του θεάτρου, κυρίως), που είχαν να πουν κάτι ενδιαφέρον (έστω και υπονομευτικό) για την τραγωδία, και μάλιστα από τη σκοπιά του διανοούμενου που ανήκει σε μια ποικίλως τραγική εποχή, μολονότι η τραγωδία, ως είδος της θεατρικής λογοτεχνίας, σπανίζει σήμερα ή έχουν τόσο πολύ μετατοπισθεί οντολογικά οι όροι της, ώστε να μην είναι πλέον αναγνωρίσιμη.