Η, πολλαπλώς, ενδιαφέρουσα παρουσία του Ανδρέα Στάικου ως θεατρικού συγγραφέα, μυθιστοριογράφου, μεταφραστή αλλά και σκηνοθέτη των έργων του στο θέατρο παραμένει έντονη εδώ και δεκαετίες. Στη δραματική και μυθιστορηματική του γραφή, όπως και στο μεταφραστικό του έργο, διαπιστώνονται, αφενός, μια αξιοπρόσεκτη θεματική συνάφεια, με επίκεντρο το ερωτικό παιχνίδι, το παιχνίδι με τον αρχαίο μύθο και την Ιστορία και, αφετέρου, ένας παιγνιώδης τρόπος χρήσης της γλώσσας, που αναδεικνύει τη γενικότερη παιδεία και βαθιά του καλλιέργεια, αλλά και αποκαλύπτει τη μακρά θητεία του στις γραμματειακές περιοχές του Γαλλικού Διαφωτισμού. Για τον λόγο αυτόν στο βιβλίο προτείνεται μια συστηματική προσέγγιση της δραματουργίας του Ανδρέα Στάικου με κύριο ερμηνευτικό εργαλείο το παιχνίδι και τη λειτουργία του ως προς το επίπεδο της θεματικής σύλληψης, της κατασκευής του δραματικού μύθου, της γλωσσικής χρήσης αλλά και των δραματουργικών μέσων και τεχνικών που διαπιστώνονται στο έργο του. Η ανατομία των πολλαπλών επιπέδων χρήσης του παιχνιδιού παρέχει ένα πλαίσιο ερμηνείας που διευρύνει σημαντικά το πεδίο αναφορών του θεάτρου του, φωτίζει τις καταβολές και το φιλοσοφικό του υπόβαθρο, καταδεικνύει τη συγγραφική στόχευση και εντάσσει το έργο του στα ιστορικοκοινωνικά και αισθητικά του συμφραζόμενα. Παράλληλα, στο βιβλίο διερευνάται και αναλύεται η ιδιότυπη διαδικασία συγγραφής των έργων του, που αναδεικνύει τη στενή σχέση σκηνοθεσίας-δραματουργίας στο θέατρο του Ανδρέα Στάικου, ενισχύοντας σημαντικά την ήδη έντονη θεατρικότητά του. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)