Σίγουρα, µε το βιβλίο του κύριου Στυλιανίδη συµπληρώνεται ένα µεγάλο κενό στην, οµολογουµένως φτωχή ακόµα, ελληνική βιβλιογραφία στον επιστηµονικό αυτό χώρο που τώρα αναπτύσσεται στην Ελλάδα και στην Κύπρο.Πρόκειται για την πρώτη ερευνητική προσπάθεια που αξιοποιεί την τεχνική Delphi στον κυπριακό αλλά και ελλαδικό χώρο. Επιπρόσθετα, η αξιοποίηση της τεχνικής αυτής γίνεται µέσα από µια κριτική προσέγγιση που επι-τρέπει να διερευνηθούν σε βάθος τόσο οι τυχόν δυνατότητες που η τεχνική παρουσιάζει όσο και οι αδυναµίες που τη συνοδεύουν. Η σηµασία µιας τέτοιας προσέγγισης βρίσκεται ακριβώς στην προσδοκία ότι η πληροφόρηση που προκύπτει από τέτοιες επιστηµονικές προσεγγίσεις συµβάλλει καθοριστικά στην περαιτέρω βελτίωση της συγκεκριµένης τεχνικής διεθνώς, αλλά και στη δηµιουργία της αναγκαίας εκείνης εµπειρίας και τεχνογνωσίας όσον αφορά τη χρήση της, ώστε να διευκο-λύνεται και να ενθαρρύνεται η ανάληψη παρόµοιων προσπαθειών στο µέλλον. Παράλληλα, µέσα από το βιβλίο αυτό φαίνεται πώς µπορούν να αξιοποιούνται συστηµατικά οι γνώσεις και η εµπειρία αρκετών ειδικών, υψηλά ιστάµενων στην ιεραρχία των εκπαιδευτικών συστηµάτων, πανεπιστηµιακών, εκπαιδευτικών αλλά και φορέων της κοινωνίας, ώστε να µπορεί να προβλεφθεί η µελλοντική πορεία και εξέλιξη των διαφόρων εκπαιδευτικών συστηµάτων όχι µόνο της Κύπρου και της Ελλάδας, αλλά και διεθνώς. Καλύπτεται έτσι ένα µεγάλο κενό στον τοµέα της στρατηγικής πρόγνωσης του µέλλοντος των σχολείων. Μέσα από την όλη ερευνητική προσπάθεια που περιγράφεται στο βιβλίο γίνεται κατορθωτή η δηµιουργία µιας δεξαµενής σκέψεων και ιδεών για τη µελλοντική πορεία και εξέλιξη του κυπριακού και ελλαδικού σχολείου. Η δεξαµενή αυτή των ιδεών περιλαµβάνει συγκεκριµένες στρατηγικές προληπτικής αντιµετώπισης του µέλλοντος, πιθανά µελλοντικά προβλήµατα και πιθανές αλλαγές και εξελίξεις στα σχολεία µέχρι το έτος 2020. Οι ιδέες αυτές, καθώς και τα αποτελέσµατα των σχετικών κρίσεων στις οποίες έχουν προβεί οι συµµετέχοντες µπορούν να αξιο-ποιηθούν τόσο για