Ένας άνθρωπος περιφέρεται στα Εξάρχεια πηγαίνοντας προς το σπίτι της αγαπημένης του. Στα χέρια του κρατάει ένα σημειωματάριο, δώρο, ευχή και κατάρα, μιας χαμένης φίλης, στο οποίο καταγράφει κάθε του σκέψη, κάθε ιδέα για την πόλη, για τη ζωή, για τους ανθρώπους που έχει χάσει και για εκείνη που τον περιμένει. Στο σημειωματάριο αποτυπώνονται όλες οι νοητικές και πραγματικές διαδρομές της πόλης, όλες οι πορείες, οι κύκλοι, οι βόλτες, οι στροβιλισμοί, οι μεταβάσεις, όλες οι κινήσεις που οδηγούν ή δεν οδηγούν κάπου, μέσα στην υποτιθέμενη καθημερινότητα της σύγχρονης, απελπισμένης και υπέροχα ξεπεσμένης Αθήνας, αυτής της πόλης που παραλογίζεται αδιάφορα, αλλά που θα μπορούσε, ίσως, να παραλογιστεί επιτέλους συνειδητά.