Υπάρχουν μερικά πράγματα στη ζωή που δεν προσδιορίζονται, δεν περιγράφονται, δεν εξηγούνται. Εξυπακούονται. "Ένα ρεπορτάζ είναι ένα ρεπορτάζ", απαντούν συνήθως έμπειροι δημοσιογράφοι σε νεαρούς ρεπόρτερς, όταν εκείνοι τους ρωτούν, πως γράφεται ένα ρεπορτάζ. Πράγματι, η απάντηση σ' αυτό το ερώτημα μοιάζει κατ' αρχήν δύσκολη, δεν είναι δυνατό να δοθεί αυθορμήτως. Αυτό οφείλεται στο ότι δεν είναι ένας αλλά πολλοί οι παράγοντες που επηρεάζουν μια τέτοια εργασία (τρόπος ερμηνείας των γεγονότων, προσωπικό ύφος, γλώσσα, προσωπικότης ρεπόρτερ κλπ.). Υπάρχουν σχετικοί κανόνες που θα μπορούσε να αποτελέσουν δίδαγμα για το πως γράφεται το ρεπορτάζ; Η απάντηση είναι: μόλις και μετά βίας. Γιατί, το ρεπορτάζ μοιάζει και λίγο με "αστυνομικό αίνιγμα", μπροστά στο οποίο ο ρεπόρτερ είναι αναγκασμένος να αυτοσχεδιάζει και να προβληματίζεται με διαφορετικό τρόπο κάθε φορά, ανάλογα με το θέμα του. Το βέβαιο, πάντως είναι ότι το ρεπορτάζ για να χαρακτηρισθεί ως επιτυχές, πρέπει να φέρει μέσα του και κάποια στοιχεία τέχνης. Και, ως γνωστό, η τέχνη δεν αρμόζει στους πάντες. Είναι λίγοι αυτοί που μπορούν να καυχηθούν ότι είναι σε θέση να προστατεύσουν το κύρος της τέχνης. Μήπως, όμως και η δημοσιογραφία, γενικότερα, δεν είναι ένα ευγενές είδος που νοιάζεται για την τέχνη, φωτίζεται από την τέχνη και επαινείται μόνο όταν κατορθώνει να εκφράζεται και να λειτουργεί εντέχνως; (ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΟΛΟΓΟ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ)