Σαν σύγχρονη Αντιγόνη η Ποινή με νεκρά τα "αδέλφια της", μέσα στην παραφροσύνη της απελπισίας της, έρανε γονατιστή με άμμο και αγριολούλουδα, που φύονταν χαμόσυρτα στην κοίτη του ρέματος, τα σκυλευμένα σώματα. Αποκομμένη για ώρες, στη δίκιά της παρεκκλιτική διάσταση, μινύριζε σε ρυθμούς μοιρολογιού. Στο χωριό της δείχνουν έναν θρησκευτικό σεβασμό, πιστεύουν ότι μπορεί να έρθει σε επαφή με τις ψυχές των αποθαμένων. Για κάποιους κατέχει θέση Αγίας στην συνείδησή τους. Όταν η νύχτα είναι αστροφώτιστη την απαντάς στο "ρέμα του Κατσαπλιά", όπως έμεινε να λέγεται από τότε. Η σκιά ενός νέου άντρα της νογάει και την παρηγοράει πως εκεί βασιλεύει η γαλήνη, αρώματα είναι οι ψυχές και αναμειγνύονται σε μια καθολική ύπαρξη της Αγάπης. Το δικό της άρωμα είναι το κλειδί της πύλης που ανοίγει το σύνορο στο ρέμα του Κατσαπλιά, μυροβλύζει και στις δύο πλευρές.