Το ατελιέ ήταν γεμάτο με την πλούσια μυρωδιά των ρόδων, κι όταν ο ελαφρύς καλοκαιριάτικος αέρας φυσούσε ανάμεσα στα δέντρα του κήπου, απ΄ την ανοιχτή πόρτα έμπαινε το βαρύ άρωμα της πασχαλιάς, ή η λεπτότερη μυρωδιά της λουίζας. (. . . ) Στο κέντρο του δωματίου, προσαρμοσμένο σ` έναν όρθιο τρίποδα, βρισκόταν το ολόσωμο πορτρέτο ενός νέου εξαιρετικής ομορφιάς, και μπροστά του, λίγο πιο κει, καθόταν ο ίδιος ο καλλιτέχνης, ο Μπάζιλ Χόλγουορντ, που η αιφνίδια εξαφάνισή του πριν από μερικά χρόνια προκάλεσε, τότε, μεγάλη αναταραχή κι έδωσε λαβή σ` ένα σωρό παράξενες εικασίες. Καθώς ο καλλιτέχνης κοίταζε τη χαριτωμένη και ωραία μορφή που με τόση τέχνη είχε αποτυπώσει στον πίνακα, ένα χαμόγελο ευχαρίστησης πέρασε από το πρόσωπό του, και φάνηκε πως ήθελε να μείνει μόνιμα ζωγραφισμένο εκεί. (. . .)

[Απόσπασμα από κείμενο παρουσίασης εκδότη ή έκδοσης]