Στη Λογγά κοντά στο ποτάμι, υπήρχε μια αγροικία, δεν θα την έλεγες αχυρώνα. Βόλευε την οικογένεια να είναι πιο κοντά στα ζωντανά, είχε και δυο-τρία ποτιστικά καλλιεργήσιμα στρέμματα. Μπορούσε να μείνει και άνθρωπος το καλοκαίρι με κάνα παλιόρουχο πάνω σ' ένα παλιό ξυλοκρέβατο που υπήρχε, αν αναμέριζες τα σκόρπια εργαλεία και κάτι μισοτσούβαλα από καλαμποκοφάσουλα και ρίγανη της προηγούμενης χρονιάς. Ήταν το πιο ιδανικό μέρος, η βοή απ' τα νερά του ποταμού να καλύπτει τα κλάματα του μωρού όταν γεννιόταν, τα ποτάμια κρύβουν καλά τέτοια μυστικά. Εκεί έκρυψαν την γκαστρωμένη να γεννήσει το μούλικο, την ντροπή, το αγκάθι της οικογένειας.