Το παραμύθι αποτελεί ένα είδος προφορικού λόγου, προφορικής παράδοσης, το οποίο μεταδίδεται από γενιά σε γενιά. Παράγεται στην παραδοσιακή κοινωνία και εξαρτάται από τις κοινωνικές συνθήκες μέσα στις οποίες δημιουργήθηκε. Αποτελεί μια ζώσα διαδικασία πολιτιστικών στοιχείων μέσα από τις αναπαραστάσεις του παρελθόντος. Αποτυπώνονται σ’ αυτό στοιχεία της κοινότητας που το παρήγαγε και το ανατροφοδοτεί. Αποσκοπεί κυρίως στην επίτευξη της επικοινωνίας μεταξύ των μελών μιας κοινότητας και στην διασκέδαση και των δύο πλευρών, του αφηγητή και των ακροατών του, οι οποίοι είναι ενήλικες. Στην δημιουργία, στην διαμόρφωση και στην συντήρησή του παραμυθιού συμμετέχει όλη η κοινότητα. Φορείς της όλης διαδικασίας είναι ασφαλώς ο αφηγητής, αλλά και το ακροατήριό του. Σε όλα τα Βαλκάνια υπάρχουν κοινά παραμυθικά μοτίβα, στα πλαίσια των πολιτιστικών ανταλλαγών μεταξύ των λαών. Ο αφηγητής-παραμυθάς είναι μέλος της κοινότητας και φορέας της παράδοσης. Έχει ισχυρή μνήμη και θυμάται ιστορίες, παραμύθια και τραγούδια από την παιδική του ηλικία. Το γεγονός πως δεν υπήρχε πρόσβαση σε γραπτά κείμενα στις παραδοσιακές κοινωνίες, ενίσχυε την ικανότητα απομνημόνευσης των παραμυθάδων, οι οποίοι ήταν στην πλειοψηφία τους άνδρες. Όσο πιο πίσω πηγαίνουμε στον χρόνο τόσο περισσότερο επιβεβαιώνεται αυτή η άποψη. Η φήμη των παραμυθάδων είναι μεγάλη και χαίρουν ιδιαίτερης εκτιμήσεως στην κοινότητα. Μην ξεχνούμε την ιστορία της Σεχραζάτ που έσωσε την ζωή της με τα παραμύθια της. Το παρόν παραμύθι είναι ένα τσιγγανικό παραμύθι από το Δροσερό της Ξάνθης. Σύμφωνα με την παγκόσμια κατάταξη των παραμυθιών κατά το σύστημα Aarne Thompson, το παραμύθι έχει αριθμό ΑΤ409Α. Είναι το παραμύθι «Η γυναίκα κατσίκα». Το αφηγήθηκε η Εμπιέ Χουσείν Ογλου στην κόρη της Σονγκιούλ Ραμαδάν Ογλου η οποία το κατέγραψε στα ελληνικά. Την μεταγραφή του παραμυθιού στα τσιγγανικά έκανε ο Εμίν Γιασάρ Ογλου. Την εικονογράφηση έκανε η καθηγήτρια των Καλλιτεχνικών, Ελένη Καρακιουλάχ. Την φιλολογική επιμέλεια είχαν η Φιλόλ