"…εισαγωγή στην αγάπη. Η φλόγα σου μου καίει ακόμη την παλάμη, αφήνοντας ανεξίτηλα σημάδια στην ψυχή. Σε προσκύνησα και πά­λεψα για ’σένα κι ακόμη πολεμώ. Ξαπλωμένος στο χορ­τάρι μ’ ένα λουλούδι στο στόμα, μεθώντας απ’ τα χαμό­γελα των ερώτων σου που με περιδιαβαίνουν σαν σύν­νεφα. Δεν έλειψες ποτέ σου απ’ το πλάι μου, γιατί ήσουν και θα ’σαι παντοτινά η άδολη αγάπη. Κι εγώ, ο αγνός πι­στός που έμαθα ευλαβικά να γονατίζω γυμνός, καρτε­ρώντας γι’ αντάλλαγμα τ’ αθώο άγγιγμα σου στ’ ολό­γιομο Φεγγάρι. Μα εσύ έρχεσαι πάντοτε ως Ήλιος και φεύγεις σαν Θάλασσα, στοιχειώνοντας τις νύχτες μου με την ακριβή σου αγκαλιά και το μελάνι στα δάχτυλα. Φτερά η πνοή σου. Παράδεισος το σιωπηλό σου βλέμμα…Από τον ψίθυρο του ποιητή Θεόφιλος Γιαννόπουλος."