Με οξυδερκείς παρατηρήσεις και πειστικε΄ς αναλύσεις ο συγγραφέας προσπαθεί να κατανοήσει αντικειμενικά και να εξηγήσει το φαινόμενο Χίτλερ. Η μετριοπάθεια της ανάλυσης δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να ερμηνευτεί ως απόπειρα δικαιολόγησης του Χίτλερ. Ο Χάφνερ απέχει πολύ από αυτό. Σε αντίθεση με άλλους βιογράφους, δεν αντιμετωπίζει τον Χίτλερ ως ψυχοπαθή πολιτικό. Για τον Χάφνερ, ο Χίτλερ αποτελούσε, αντίθετα, την ενσάρκωση του ψυχρού σχεδιασμού του τρόμου, και αυτό ήταν που τον έκανε τόσο επικίνδυνο για τη Γερμανία και τον κόσμο ολόκληρο. (Απόσπασμα από τον πρόλογο της έκδοσης)