Η παρούσα μελέτη εξιστορεί τα γεγονότα που σχετίζονται με το Εργατικό Συνδικαλιστικό Κίνημα στο Ηράκλειο από το 1902, που συγκροτήθηκε η πρώτη επί Κρητικής Πολιτείας συντεχνία, ως το 1947, που δολοφονήθηκε από την Ασφάλεια Ηρακλείου ο Στρατής Περγαλίδης, πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Ηρακλείου, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στις απεργιακές στιγμές του, όπως αυτές προκύπτουν μέσ’ από την ανάγνωση του τοπικού αστικού και κομμουνιστικού Τύπου της εποχής και του Ριζοσπάστη. Παράλληλα, επιχειρεί να φωτίσει την οργανωτική συγκρότηση της εργατικής τάξης του Ηρακλείου, να διερευνήσει τις εργατικές αξιώσεις, τα μέσα διεκδίκησής τους, τη στάση των εργοδοτών και των τοπικών κρατικών αρχών απέναντι στις εργατικές διεκδικήσεις, να περιγράψει τις σχέσεις του Εργατικού Συνδικαλιστικού Κινήματος με άλλες συνδικαλιστικές ενώσεις, τις δηλώσεις και τις πρακτικές αλληλεγγύης του στις δυναμικές κινητοποιήσεις εντός και εκτός του νησιού, να εξετάσει την ένταξη των Μικρασιατών προσφύγων, την ιδεολογική-πολιτική επιρροή του ΣΕΚΕ/ΚΚΕ και του ΕΑΜ καθώς και την παρέμβαση των κομμουνιστών σε επίπεδο πόλης στην πορεία του.