Στη σημερινή συγκυρία της μέγιστης εργασιακής ανασφάλειας προβάλλει περισσότερο έντονη παρά ποτέ άλλοτε η ανάγκη της αναγνώρισης ότι το εργατικό δίκαιο δεν είναι και δεν πρέπει να είναι στο πεδίο της πλήρους αποδέσμευσης, αλλά να υπόκειται και σε θεμελιώδεις και αδιαπραγμάτευτες δημοσίου δικαίου δεσμεύσεις. Πριν από την εκδήλωση της οικονομικής και εργασιακής κρίσης υποστηριζόταν έντονα και η άποψη ότι μια τέτοια πλήρης αποδέσμευση θα οδηγούσε σε καλύτερα αποτελέσματα και θα απέβαινε τελικώς υπέρ των παραγόντων της σχέσης εργασίας και ιδίως υπέρ των εργαζομένων. Κάτι τέτοιο φαίνεται ότι σήμερα αναιρείται σε σημαντικό βαθμό και παρίσταται η ανάγκη ιδιαίτερης προβολής και επίτασης της δημοσίου δικαίου διάστασης του εργατικού δικαίου περισσότερο από ποτέ άλλοτε, που είναι συνυφασμένη με τις ίδιες τις μεθοδολογικές βάσεις και τις θεμελιώδεις αρχές του. Αυτή άλλωστε αποτελεί και μια διαχρονική διάστασή του, η οποία έρχεται στην επιφάνεια λιγότερο ή περισσότερο έντονα, ανάλογα με το γενικότερο κοινωνικοοικονομικό περιβάλλον που διαμορφώνεται εκάστοτε. Το βιβλίο αυτό βασίζεται στην εγχώρια και αλλοδαπή θεωρία, καθώς και στη νομολογία και επιδιώκει την ανάπτυξη ενός δημιουργικού διαλόγου πάνω στο θέμα του. Απευθύνεται στους νομικούς της θεωρίας και της πράξης τόσο του δημοσίου όσο και του εργατικού δικαίου, στην πολιτεία και τα αρμόδια όργανά της, αλλά και στους εργοδότες, τους εργαζόμενους και τα συνδικάτα και επιδιώκει να επαναορίσει τη θέση του εργατικού δικαίου συστηματικά, σε μια εποχή που υπάρχει έντονος προβληματισμός για τη σημασία του και την κατεύθυνσή του.