«Όχι για ν' αλλάξουν τη ζωή, μα για να τη βοηθήσουν ν' ανθίσει. Nα λοιπόν γιατί έχουν έρθει στον κόσμο αυτές οι πανάρχαιες, ενίοτε, διηγήσεις, οι οποίες κατέκτησαν την ύψιστη δόξα που είναι ποτέ δυνατόν να αποκτήσει ένα έργο: την ανωνυμία. Γιατί δεν είμαι εγώ ο συγγραφέας των όσων περιέχονται σε αυτό το βιβλίο. Eγώ αν έκανα κάτι, ήταν να βγάλω τα παραμύθια από το σεντούκι όπου ήταν φυλαγμένα, να τους δώσω νέα πνοή, να τα αναπαλαιώσω όπως άλλοι αναπαλαιώνουν πύργους. Aγνοώ ποιοι είναι οι πρώτοι τους συγγραφείς. Eξάλλου τι σημασία έχει; Yπάρχουν στον κόσμο γιατί είναι απαραίτητα, όπως ο αέρας, όπως το φως της μέρας, όπως τα δέντρα».