Σε ένα χωριό της Κέρκυρας τη δεκαετία του 1970, ανάμεσα σε βλέμματα που γύριζαν αλλού και σε σιωπές που σκέπαζαν τα πάντα, η παιδική ηλικία της Ιουλίας σφραγίστηκε από βία και προδοσία. Κακοποιημένη από εκείνους που όφειλαν να την προστατεύουν, έμαθε να επιβιώνει με φόβο, σιωπή και ενοχή. Τα τραύματα έγιναν δεύτερο δέρμα της και η ζωή της μια ατέλειωτη μάχη με την κατάθλιψη. Κοντά στα σαράντα της χρόνια, όταν πίστεψε πως επιτέλους βρήκε την ευτυχία, προδόθηκε με τον χειρότερο τρόπο από τον μοναδικό άνθρωπο που είχε ερωτευτεί αληθινά. Η φυγή της στην Αθήνα είναι μονόδρομος. Εκεί βρίσκει καταφύγιο και δουλειά σε ένα νοσοκομείο, όπου γνωρίζει τον Πέτρο, που μπαίνει στη ζωή της σαν υπόσχεση για μια