Στὴν κυρία Galina Gradeva Ὅταν ἡ γυναίκα γίνεται Μάνα, μοιάζει τῆς Παναγιᾶς. Τότε ἀλλιῶς ἡ ζωή, ἀλλιῶς ἡ ὕπαρξη, ἀλλιῶς τὸ ἄλλο ὅραμα καὶ νόημα ζωῆς. Μπαίνει στὶς διαστάσεις τῆς αἰωνιότητας ἡ Μάνα, ἀντίδρομα στὴν φθορά, τὸ φτηνὸ ἔργο ἢ δώρημα, στὸ μηδὲν ποὺ παραμονεύει. Ἐκτροπὴ εἶναι, ἂν ἀνδροπρεπῶς βουλιάζει στὴν ἐπιστήμη, ἂν ἀνδροπρεπῶς καλλιτεχνίζει, ἀνδροπρεπῶς σπαταλιέται στὴν εὔκολη ἡδονή. Ὅταν σπαταλιέται καὶ ἀρνιέται, ξοδεύοντας χρόνο, τρόπο καὶ τὴν εὐκαιρία τῆς ἠλικίας γιὰ τὴν Μητρότητα. Ὁ ἄντρας μπορεῖ νὰ στερηθεῖ τὴν Πατρότητα. Ἡ γυναίκα ἀδύνατο νὰ ἀρνηθεῖ τὴν Μητρότητα. Ἔτσι βιολογικὰ ποὺ εἶναι πλασμένη, σὰν Μάνα τῆς ζωῆς, ἀδύνατο νὰ μηδενίσει τὰ ὄργανα τῶν σπλάχνων της. Κρατᾶ τὴν ἀλήθεια ἡ παλιὰ ρήση: «Ἡ γυνὴ σωθήσεται διὰ τῆς τεκνοποιίας». Ἀλλιῶς ἡ ματαιότητα καὶ ἡ ἐρημοσύνη. Κι ἂς φωνασκοῦν οἱ ἐπαναστατημένες μαινάδες κι ὅσες μαύρισαν τὴν δυνατότητα μὲ παραποιήσεις, ὅτι εἶναι πανελεύθερες καὶ κανονίζουν τὸ κορμί τους (δὲν λένε τὸ σῶμα) ὅπως γουστάρουν. Αὔριο τὰ δάκρυα καὶ ὁ μαρασμός. Τί δοξάζει κι ὀμορφαίνει καὶ ἱκανοποιεῖ. Ρωτῆστε μιὰ Μάνα, ποὺ γεμίζει τὴν ἀγκαλιά της μὲ ἕνα θαῦμα. Τὸ σπλάχνο της. Στὴν ἀρχαία Ρώμη, ἕνας θίασος γυναικῶν μιλοῦσε καὶ καμάρωνε γιὰ ροῦχα καὶ πανάκριβα στολίδια. Καὶ ζήτησαν ἀπὸ τὴν σιωπηλή, ἁπλὰ ντυμένη Κορνηλία, κόρη τοῦ Κάτωνα, νὰ τοὺς δείξει τὰ δικά της διαμαντικά. Ἐκείνη παρουσίασε τὰ δυὸ ἀγόρια της, τὸν Γάιο καὶ τὸν Τιβέριο (τοὺς μετέπειτα ὀνομαστούς Γράκχους), λέγοντας: «Αὐτὰ εἶναι τὰ στολίδια μου καὶ ἡ χαρά μου». Θέλω νὰ μαρτυρήσω τὰ ὅμοια γιὰ μιὰ κυρία μὲ ὑψηλὸ IQ καὶ ἀντίληψη θαυμαστή, ἀπὸ τὰ ἁπλὰ δρώμενα καὶ ὡς τὰ ὕψιστα καλλιτεχνικά. Μὲ νοημοσύνη καὶ γνώση ἀκαδημαϊκή, κι ἂς τῆς ἀπαγόρευσαν τὶς σπουδές, ποὺ ὅμως μιὰ βιβλιοθήκη μεγάλη τὰ ὅσα διάβασε καὶ βαθμολόγησε. Τὴν ἀδελφή μου Καίτη, σύζυγο τοῦ ἐκδότη καὶ δημοσιογράφου Θανάση Ἀθανασιάδη. Στὸν λόγο, στὴν κρίση οὐσίας, στὶς σωστὲς ἀποφάσεις, στὰ πολλαπλὰ ἐνδιαφέροντα καὶ μὲ τὰ χαρισματικὰ χέρια νὰ πλάθουν καὶ νὰ πρωτοτυποῦν.