Σε μια ξένη πόλη ούτε δική μου ούτε δική σου, εκεί σε πρωτοείδα Μπορεί και να μ' ήξερες από παλιά κι απλά με ξαναβρήκες Κι έβρεχε, χωρίς ομπρέλα Το θυμάσαι; την άλλη κιόλας μέρα φτιάξαμε ένα τρένο κίτρινο κόκκινο μπλε το βάψαμε και ταξιδεύαμε τη γη... νύχτες ταξιδεύαμε στον ουρανό... αστέρι και σταθμός Θυμάσαι; βρήκες το πιο μακρινό αστέρι κι είπες να το γυαλίσουμε να του φυτέψουμε μια λεύκα να μείνουμε για πάντα εκεί Θυμάσαι; όταν σου έδινα πορτοκάλι πήναινε να πει μόνο μαζί σου ταξιδεύω Με πέντε πορτοκάλια κάναμε πορτοκαλάδα την πίναμε μισή μισή Θυμάσαι; Κι έτρεχα κάθε άνοιξη σ' όλη τη γη να βρω το πρώτο πρώτο λουλούδι για σένα βέβαια... Κατέβαινες στα βάθη του ωκεανού εσύ και μου 'φερνες ένα κοχύλι Θυμάσαι; Άμα στο ζήταγα γινόσουνα ποτάμι λίμνη θάλασσα ωκεανός... Κι όταν το ζήταγες γινόμουνα κι εγώ Θυμάσαι; Μου έστελνες στον ύπνο μου όνειρα καλοπλυμένα, καλοχτενισμένα και τα δικά σου όνειρα εγώ τα ετοίμαζα Θυμάσαι; θυμάσαι τότε που κατέβηκα στον ύπνο σου μ' ένα τεράστιο ροζ αερόστατο; Σου χάρισα ένα μύλο να τον κρατάς γερά γιατί φοβόσουν τα σκοτάδια Μου χάρισες έναν ολόιδιο κι εσύ το θυμάσαι ακόμη; Μια νύχτα χάθηκες σένα μεγάλο δάσος Είχες το μύλο δε φοβήθηκες... κι έτρεξα και σε βρήκα Μου χάρισες ένα χρυσόψαρο που μέτραγε ως τα χίλια κι ένα τζιτζίκι και μια ζίνα κι ένα πουκάμισο άσπρο... το θυμάσαι; και σου μάθα να ζωγραφίζεις κάμπους και ποτάμια Μη πατάς πολύ το μολύβι σου 'λεγα Μια αγκαλιά ψυχές το τοπίο κι οι ψυχές δεν έχουν περίγραμμα Θυμάσαι; Και μου μάθες να φτιάχνω χάρτινα καράβια Και χάρτινα κινέζικα πουλιά Μια μέρα είπαμε καιρός πια να εφεύρουμε την δική μας γραφή να μην την ξέρει άλλος Τη ζωγραφίσαμε στο πι και φι κοντά σ' ένα ποτάμι, πάντα ένα ποτάμι τη θυμάσαι ακόμη εκείνη τη γραφή; Κι εφεύραμε ένα σωρό πράγματα από τότε τη σαντιγύ τον ήλιο τις αυπνίες την παλίρροια το σκούρο μπλε τα θυμάσαι όλα; Ότι δεν χώραγε στις λέξεις το κάναμε μικρές μικρές σημαιούλε