Η ονομάτιση αυτού του βιβλίου ήταν κάτι περισσότερο από απλώς δύσκολη. Ακόμα και ένας δα "τιτλάκος", "Θεωρία της Λογοτεχνίας και Μεθοδολογία των Φιλολογικών Μελετών", θα ήταν πάρα πολύ άβολος. Πριν από το δέκατο έννατο αιώνα θα τα κατάφερνε κανείς καλύτερα, γιατί τότε ο πλήρης τίτλος θα γέμιζε όλη την πρώτη σελίδα ενώ στη ράχη θα υπήρχε μόνον η ένδειξη "Φιλολογία". Έχουμε γράψει ένα βιβλίο που, καθ' όσον γνωρίζουμε, δεν έχει το όμοιό του. Δεν είναι σχολικό βιβλίο που να χειραγωγή τους νέους προς τα στοιχεία της εκτιμήσεως της λογοτεχνίας, ούτε σαν το (Σκοποί και Μέθοδοι - Aims and Methods του Morize), μια θεώρηση της τεχνικής της φιλολογικής έρευνας. Έχει αξιώσεις να αποτελή συνέχεια της Ποιητικής και της Ρητορικής (από τον Αριστοτέλη μέχρι και τους Blair, Campbell και Kames) που είναι μία συστηματική εξέταση των γενών (Gentres) του "καλού λόγου" και της υφολογίας, ή, ακόμη, και συνέχεια βιβλίων που λέγονται Αρχές της Κριτικής της Λογοτεχνίας. Ζητήσαμε, επί πλέον, να ενώσουμε την "ποιητική" (ή θεωρία της λογοτεχνίας) με την "φιλολογία" (την "έρευνα") και την "ιστορία της λογοτεχνίας" (την "δυναμική" της λογοτεχνίας, που είναι αντίθετη προς την "στατική" της θεωρίας και της κριτικής) του Walzel, ή του J. Petersen το Die Wissenschaft von der Dichtung, ή του Tomashevsky το Literary Theory (Λογοτεχνική Θεωρία). Εν αντιθέσει με τους γερμανούς όμως, αποφύγαμε την απλή επανάληψη της γνώμης των άλλων και, αν και ελάβαμε υπ' όψιν τις διάφορες τάσεις και μεθόδους, εν τούτοις στο γράψιμο ακολουθήσαμε μια σταθερή κατεύθυνση. Αντίθετα με τον Tomashevsky δεν αναλάβαμε να διδάξουμε στοιχεία θεμάτων όπως η προσωδία. Δεν είμαστε εκλεκτικοί όπως οι γερμανοί, ούτε δογματικοί όπως οι ρώσοι. [...]