Το βιβλίο αυτό είναι μια απόπειρα να ξανασκεφτούμε τον τρόπο με τον οποίο διαμορφώνονται δημόσιες αναπτυξιακές πολιτικές στην Ελλάδα, αξιοποιώντας συγκεκριμένες εμπειρίες σχεδιασμού και υλοποίησης, μέσα όμως σε ένα ευρύτερο ιστορικό και θεωρητικό πλαίσιο. Επανεξετάζουμε την κοινή μας εμπειρία στη Γενική Γραμματεία Στρατηγικών και Ιδιωτικών Επενδύσεων του Υπουργείου Οικονομίας & Ανάπτυξης την περίοδο 2015-2019, υποδεικνύοντας ότι οι αστοχίες και τα εμπόδια για έναν τεκμηριωμένο και αποτελεσματικό σχεδιασμό δημόσιας πολιτικής έχουν δομικό χαρακτήρα και δεν σχετίζονται κυρίως ή αποκλειστικά με τη συγκυρία της οικονομικής κρίσης. Στη συνέχεια επιχειρούμε να τοποθετήσουμε αυτή την εμπειρία, όχι μόνο στο ευρύτερο θεωρητικό πλαίσιο του σχεδιασμού δημόσιας πολιτικής, αλλά και στα ιστορικά και θεωρητικά συμφραζόμενα του αναπτυξιακού σχεδιασμού. Καταλήγουμε διατυπώνοντας ορισμένες βασικές προτάσεις πολιτικής που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε αλλαγή αναπτυξιακού παραδείγματος, ανάγκη επιτακτική για τα επόμενα χρόνια, αλλά και σε ορισμένες σκέψεις για την έννοια και το νόημα της ανάπτυξης τον 21ο αιώνα. Η χώρα μας δεν έχει εμπεδώσει μια φιλοσοφία σχεδιασμού δημόσιας πολιτικής που να ξεφεύγει από τον πολιτικό βολονταρισμό, τον νομοθετικό φορμαλισμό, την εξάρτηση από υποκειμενικούς παράγοντες και τις ευκαιριακές/καιροσκοπικές διαθέσεις της πολιτικής τάξης, της δημόσιας διοίκησης και των κοινωνικών εταίρων, αλλά και των εξωτερικών επεμβάσεων. Η απουσία μιας λογικής τεκμηριωμένου και συμμετοχικού σχεδιασμού δημόσιας πολιτικής, η έλλειψη μακροπρόθεσμου προγραμματισμού, το έλλειμμα υλοποίησης, αξιολόγησης και επανασχεδιασμού είναι στοιχεία σταθερά παρόντα, είτε σε συγκυρίες κρίσης είτε σε ομαλές περιόδους. Πρέπει να γίνουν ουσιαστικά βήματα προς μια φιλοσοφία ολοκληρωμένου σχεδιασμού που να ανταποκρίνεται στις ευρύτερες κοινωνικές προκλήσεις της εποχής, κάτι που προϋποθέτει αυξημένη «συλλογική αναλυτική δυνατότητα» εκ μέρους του κράτους και της κοινωνίας των πολιτών. Το βιβλίο απευθ