Ω θάλασσα που την αυγή διαβαίνεις κανηφόρα σα γιορτινή πομπή και μ' όλες σου τις θέαινες ξαναγεννιέσαι τώρα σε γρήγορη αστραπή: Αστάρτη με κατάμαυρο το στέμμα των κεράτων κι ολόγυμνο κορμί, π' ορθή στην πλώρη διαπερνάς το μένος των κυμάτων μ' ακράτητην ορμή - καλοπροαίρετη Ίσιδα, που σώζεις τα καράβια στου πόντου τη βοή, Τανίτ, που η Τύρος πάντοτε σε προσκυνά μ' ευλάβεια και βράδυ και πρωί - Κυβέλη, Δίκτυννα, Άσχερα και Καλυψώ και Ρέα κι αέναη Τηθύς, κι ατέρμονη επικράτεια του μυστικού Νηρέα σ' ωκεανούς βαθείς -