Η μουσική ως τέχνη είναι αυτοτελής, εφόσον μπορεί να μας συγκινεί απλώς και μόνον ως ένα ακουστικό, συμφωνικό γεγονός. Στο τραγούδι, όμως. που συνδυάζεται με το λόγο, ο βαθμός αυτής της συγκίνησης ρυθμίζεται πλέον όχι τόσο από την ποιότητα του μουσικού μέρους καθαυτού, όσο από την καίρια συνάρτηση του με τους στίχους με τον λογικό καμβά δηλαδή των στίχων, που θέτει όρους και κριτήρια της σκέψης. Αυτού του είδους η σχέση της μουσικής με το λόγο μας δίνει το ερέθισμα και τη δυνατότητα να δούμε και να ακούσουμε διαφορετικά ένα κείμενο, με σκοπό μια πλήρωση συγκίνησης μέσα από την ανάδειξη και άλλων πτυχών ενός λογοτεχνικού κειμένου, οι οποίες θα έμεναν πιθανόν άτονες ή αφώτιστες. αλλά προσδοκώντας παράλληλα και την ανάδειξη της ίδιας της μουσικής μέσα από την έλλογη αντανάκλαση του κειμένου. [...] (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ)