[...] Στην επιλογή των τραγουδιών του Τρίτου Τόμου, που περιλαμβάνει τα λεγόμενα Παραδοσιακά τραγούδια των Μικρασιατικών Παραλίων, είχαμε ένα ακόμη πρόβλημα να επιλύσουμε: Τι σημαίνει «Παραδοσιακό Τραγούδι»; Είναι ένα τραγούδι που η προέλευσή του χάνεται στα βάθη των αιώνων, που το βρίσκομε ελαφρά ή αρκετά παραλλαγμένο από τις επιτόπιες επεμβάσεις του ανώνυμου λαού και πιθανόν να έχει ενσωματωθεί στην τέλεση διαφόρων τοπικών εθίμων (γάμος, πανηγύρι, Πασχαλόγιορτα κλπ); Μπορεί αυτό να ισχύσει για τα Μικρασιάτικα Τραγούδια; Βεβαίως και μπορεί, διότι, όπως κάθε τόπος του Ελληνισμού, έτσι και η Μικρά Ασία είχε να επιδείξει ένα μεγάλο πλήθος από ακριτικά τραγούδια, παραλογές, ιστορικά, της ξενιτιάς κ.ά που δεν μπορούν να χαρακτηριστούν, παρά «Παραδοσιακά». Από τον 18ο αιώνα όμως και μετά η αστικοποίηση της κοινωνίας και μάλιστα ο συγχρωτισμός Ελλήνων, Αρμενίων, Εβραίων, Άγγλων, Γάλλων, Κούρδων και Τούρκων δημιούργησε τις συνθήκες για την ανάπτυξη ενός νέου είδους, του λεγόμενου «Αστικού» τραγουδιού. Σ' αυτό συνετέλεσαν και οι πολλοί επαγγελματίες μουσικοί οι οποίοι σιγά σιγά δημιούργησαν μόνιμα στέκια διασκέδασης, που έπρεπε να συναγωνίζονται και να ανανεώνουν το ρεπερτόριό τους. [...] (Από την εισαγωγή της έκδοσης)