Σ' αυτό το τόσο απλό και στρωτό αφήγημα, που θα άξιζε να υπογραμμίσουμε τη βαθιά πρωτοτυπία του, ο George Perec προσπαθεί, κι είναι ο πρώτος που το κάνει με τέτοια αυστηρότητα, να θέσει στην υπηρεσία ενός μυθιστορηματικού εγχειρήματος, τα μαθήματα της κοινωνιολογικής ανάλυσης. Μας περιγράφει την καθημερινή ζωή ενός σημερινού νεαρού ταξιδιού που προέρχεται από τις μεσαίες τάξεις, την ιδέα που αυτοί οι νέοι άνθρωποι έχουν σχηματίσει για την ευτυχία, τις αιτίες για τις οποίες αυτή η ευτυχία τους είναι απρόσιτη - γιατί είναι συνδεδεμένη με τα πράγματα απ' τα οποία την αποκτά κανείς, είναι η υποδούλωση στα πράγματα. "Γιατί πιστεύω ότι υπάρχει, θα πει ο George Perec, μεταξύ των πραγμάτων του σύγχρονου κόσμου και της ευτυχίας, μια καταναγκαστική σχέση. Ο πλούτος του πολιτισμού μας κάνει εφικτό ένα είδος ευτυχίας: μ' αυτή την έννοια μπορούμε να μιλάμε για μια ευτυχία τύπου Ορλύ, για παχές μοκέτες, για μια σημερινή μορφή της ευτυχίας που, απ' ότι πιστεύω, για να είναι κανείς ευτυχισμένος απαιτεί να είναι απόλυτα μοντέρνος. Αυτοί που φαντάστηκαν ότι καταδικάζω την καταναλωτική κοινωνία, πραγματικά δεν κατάλαβαν τίποτα από το βιβλίο μου. Ωστόσο, αυτή η ευτυχία παραμένει μια δυνατότητα, γιατί στην καπιταλιστική μας κοινωνία τα πράγματα που μας υπόσχονται δεν μας τα οφείλουν κι απαραίτητα". (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)