Οι νέοι απ' την Ελλάδα που συνέρρεαν στα ιταλικά Πανεπιστήμια δεν ήταν ούτε γόνοι μεγάλων και πλούσιων οικογενειών ούτε μαθητές τού άριστα. Ήταν παιδιά μέσων και φτωχών οικογενειών και τα περισσότερα είχαν μέτριες βαθμολογίες στ' απολυτήρια. Στον μόχθο και στην προσπάθεια αυτών των παιδιών για να σπουδάσουν αφιερώνεται αυτό το βιβλίο, αλλά, κυρίως, σ' αυτούς που δεν τα κατάφεραν. Μέσα απ' τις περιγραφές, επιδιώκω να φανούν οι συνθήκες διαβίωσης και σπουδών των τότε φοιτητών και ν' αντιληφθούν οι νεότεροι ότι τα σημερινά κεκτημένα τους, για εμάς, τότε, ήταν όνειρα, ζητούμενα, στόχοι, μάλλον απραγματοποίητοι. Ανεξάρτητα απ' την απόκτηση του πτυχίου, κάποια απ' τα φοιτητάκια του Νότου πορεύτηκαν αρκετά καλά στη ζωή και κάποια άλλα λιγότερο ή και καθόλου καλά. Πολλοί που δεν ολοκλήρωσαν τις σπουδές τους κέρδισαν χρήματα κι έζησαν άνετα, ενώ υπήρξαν και πτυχιούχοι που έζησαν μέσα στην ανέχεια. Όμως, έτσι είναι η ζωή.