Οι χρεωκοπημένες λέξεις στην ιστορία

Κάποτε κρύβαμε τους ρόζους

Κάποτε κρύβαμε τους ρόζους των χεριών μας

να μην γνωρίζουνε οι φίλοι

πόσο σκληρά δουλεύαμε στα λατομεία της επιστήμης

με πόσο ζήλο σκληραγωγούσαμε το βλέμμα

μη δακρίσει.

Κρεμάζαμε τις λέξεις στη σοφίτα

μην μας τις πάρει ο άνεμος

και τις σερβίρουν ύστερα άκλιτες,

μεταλλαγμένες

σαν μπάλες του μπιλιάρδου.

Πόσο κοστίζουν οι χρεοκοπημένες λέξεις

στα χείλη της προδοσίας και των συναλλαγών;

Κάποτε κρύβαμε τον πόνο

τα βουρκωμένα μάτια μας

που μόνον το φεγγάρι τα φώτιζε τη νύχτα.

Μας κούρασε η εξιδανίκευση του ταξιδιού

η κακοφωνία των λέξεων

η νοσταλγία ενός χαμένου παρελθόντος.

Στον κορεσμένο ουρανό της λήθης

στο αβέβαιο Σύμπαν

φόβος και θάνατος μαζί παλεύουν.

Δέκατη έκτη ποιητική συλλογή της τελευταίας 30κονταετίας. Κυρίαρχη η ορφάνια της βασανισμένης Κύπρου. Η σύγχρονη ματιά σε ένα μακρόχρονο έγκλημα σε βάρος του τόπου της. βαθειά Κύπρια δεν μοιρολογά αλλά εξεγείρεται («το ρεύμα του θυμού») για όσα συμβαίνουν στο πολύπαθο νησί της τα πολλά τελευταία χρόνια. Έρχεται σε σύγκρουση με τις τρικλοποδιές της ιστορίας, δεν μασά τα λόγια της (Η ζωή σου δεν είναι το γέμισμα ενός κουβά/ αλλά άναμα μιας φλόγας), αρνείται να δεχτεί τη νέα τάξη πραγμάτων όπως επιβάλλεται από τους ισχυρούς κι έτσι όπως φαίνεται να γίνεται αποδεκτή από πολλούς των συμπατριωτών της: Ο κόσμος οξειδώνεται καθώς βαδίζει/ καταποντίζοντας της αυγής τα όνειρα./ Και πώς να πορευτ