κάτι από νύχτα, σιγή και λέξεις, από φλόγα κι από χάραμα είναι η ποίηση

συστατική επιστολή

κοίταξέ με ίσια στα μάτια

σφίξε μου ζεστά το χέρι

με όλη την παλάμη σου

και μίλησε μου στον ενικό

με το μικρό μου όνομα

καθαρά και ειλικρινά

μια θέση αν θέλεις στην καρδιά μου

Η ποίηση σου επιτρέπει, έστω και ως ανίσχυρος γραφιάς, να ξαναζείς απ’ την αρχή τη ζωή τη δική σου και μαζί την πορεία του κάθε ανθρώπου δίχως τα βάρη του παρελθόντος, τις μελανές κηλίδες ενός λάθους ή μιας παράλειψης· μπορείς να την αναπλάθεις με τη φαντασία σου, να συναντάς τους αγαπημένους σου χωρίς τα βαρίδια του χωρισμού, δίχως την απόσταση χρόνων και συμβάντων, να ξαναζείς την ιστορία στα μέτρα της ψυχής σου: εγώ ο μικρός που είμαι, για φαντάσου,/ κι από τους τρεις σας τώρα μεγαλύτερος/ και σύντομα θα έρθω να σας συναντήσω/ να γίνουμε μια αγαπημένη οικογένεια/ χωρίς καυγάδες πια και χωρισμό/ όπως στα πρώτα παιδικά μας χρόνια/ κι ως τότε να μου στέλνετε μηνύματα/ με κόκκινο ένα σύννεφο το σούρουπο/ δροσερές στάλες βροχής το καλοκαίρι/ σπουργίτι ή χελιδόνι στο μπαλκόνι μου/ θα καταλάβω εγώ μην αμφιβάλετε/ και να μην κλαίτε, ποτέ σας να μην κλαίτε/ θα κλαίω εγώ για όλους μας απελπισμένα/ μόνος αργά το βράδυ στη γωνιά μου/ έως ότου ανθίσει το χαμόγελο στα χείλη μας/ γιατί σας αγαπώ πέρα απ’ τον θάνατο για πάντα/ το πάντα εκείνο τ’ ουρανού που δεν τελειώνει («γράμμα, 2», σ. 11).  «Ανήκω στα φαντάσματα» μας λέει ο Νικηφόρου: «σκιές είναι που γράφουν στ’ όνομά μου/ στη μάταιη επίγεια διαδρομή τους» («πατρίδα», σ. 10).

Ταυτόχρονα ο Τ.Ν. επαναδιατυπώνει αρχές και προτεραιότητες πέρα από μύθους και πρότυπα αναλώσιμα: μη σκάβετε μην ψάχνετε άδικα/ σε χώρες μακρινές εξωτικές/ σε κοίτες ποταμών και υπόγειες στοές// μα ούτε καν σε τράπεζες χ