Στο κατώφλι των τριάντα, ο αφηγητής παραδίνεται άνευ όρων σε μια παράφορη καλοκαιρινή σχέση, αναζητώντας ένα ισχυρό αντίδοτο στη φθορά του χρόνου. Ανάμεσα σε μελωδίες της τζαζ, κρυφά φιλιά στους Δελφούς και εκσπερματώσεις σε εγκαταλελειμμένα νεοκλασικά, χτίζει τον δικό του ιδεατό μικρόκοσμο, εγκλωβισμένος οικειοθελώς στο απόλυτο γαλάζιο ενός ανδρικού βλέμματος. Όμως, κάτω από τη δίνη των αισθήσεων και την ωμότητα της σάρκας, ελλοχεύει μια σκληρή αλήθεια: μήπως τελικά δεν ερωτεύτηκε τον άνθρωπο, αλλά την ίδια την ιδέα του έρωτα; Η «Συμμετρία της Έλξης» είναι μια χειμαρρώδης εξομολόγηση για τις ψευδαισθήσεις που πλάθουμε προκειμένου να νιώσουμε ζωντανοί. Ένα ωμό χρονικό για το πώς το μελόδραμα του πάθους συγκρούεται με τον κυνισμό της πραγματικότητας, και πώς ένα σύντομο καλοκαίρι αρκεί για να σε αλλάξει οριστικά.