Το βιβλίο αυτό εστιάζει στην έννοια της συγκειμενικότητας ως δομικό στοιχείο της καλλιτεχνικής έρευνας, αναδεικνύοντας πώς αυτή διαμορφώνει τον σχεδιασμό, την ανάπτυξη και τον αναστοχασμό των ερευνητικών εγχειρημάτων. Με αφετηρία το προσωπικό εκφραστικό πεδίο της καλλιτέχνιδας/ερευνήτριας —τις οπτικοακουστικές τέχνες— παρουσιάζονται οκτώ έργα και δύο επιμελητικές δράσεις που σχεδιάστηκαν και υλοποιήθηκαν την περίοδο 2007–2020, σε ένα πλαίσιο κοινωνικής αστάθειας και πολιτικής διακύβευσης. Μέσα από αυτά, εξετάζονται οι πολλαπλές μορφές εμπλοκής με το τραύμα, τη μνήμη και τον δημόσιο χώρο.