«Δοκιμάζει τα δύσκολα, τις συναιρέσεις δηλαδή των μεγάλων θεμάτων σε ευσύνοπτα λεκτικά σύνολα. Σημειώνω ότι, μεταξύ άλλων, διαθέτει εικονοπλαστική δεξιότητα. Οι ρήσεις αποδίδουν σκηνές πνευματικής ζωής, όπου όλα ή σχεδόν όλα τείνουν να μεγεθυνθούν εννοιολογικά. (...) Επισημαίνω ότι ακούω την γραμματική να ψελλίζει ενίοτε τρόμο. Η κυριολεξία δείχνει προς τη μεριά του παράλογου.» (Γιώργος Βέης)
«Η ποίηση του Αριστοτελίδη είναι χωρίς αμφιβολία ανθρωποκεντρική. Ωστόσο, ακόμη κι αν είναι βαθιά ριζωμένη στη γη, πολιτογραφείται το δίχως άλλο στον ουρανό. Ποθεί ουρανό και καταφέρνει να διασώζει ουρανό στους στίχους της.» (Αναστασία Γκίτση)
«Τι ποιήματα θαυμάσια, δυνατά, στίλβοντα -αν και προσεγγίζουν «δύσκολα» θέματα... Τι εικόνες υπέροχες, υπέρλαμπρες αλλά, ταυτοχρόνως, τι χαρμολύπη λεπτότατη και τι ζόφος πνιγηρός είναι αυτός που τα διαποτίζει. Τι ευρηματικότητα, τι πλούτος, τι ευφροσύνη γυάλινη είναι αυτή που μας μεταφέρουν.» (Γιώργος Μαρκόπουλος)
«Διακρίνω μιαν ανήσυχη περισκοπική ματιά, η οποία, γερά γειωμένη στη γύρω πραγματικότητα, εμπνέεται από τα ερεθίσματα και τις εικόνες που προσφέρει η ζωή και τα μεταπλάθει σε ποίηση, με σαρκαστική τρυφερότητα.» (Σάκης Σερέφας)