Όταν βραδιάζει, ψάχνω τα χρώματα, δεν μιλώ μήτε για το φως. Άλλωστε είδα να με καταδιώκουν με τον ήλιο όλοι αυτοί, και κρύφτηκα μες στην ντουλάπα – από τότε η συνήθεια με ακολουθεί – και όταν απομακρύνθηκα, πίστεψαν πως έχω πια λυγίσει,ενώ εγώ απλώς είχα μια συνάντηση. Είσαι ο πωλητής; ρώτησα. Δύο χρόνια πριν το ορίσαμε για σήμερα, δεν με θυμάσαι, τόσο άλλαξα; Μοιάζεις με τον πατέρα. Με όλα αυτά καθίσαμε για ένα ποτό. Το συνηθίζαμε άλλωστε στο πατρικό το σπίτι. Και ποτέ δεν αγόρασα το νούμερό μου.