Σε όλη τη Δύση, οι ηγέτες της σκληρής δεξιάς ανέρχονται στην εξουσία με πολιτικά προγράμματα που ενσωματώνουν τον εθνοοικονομικό εθνικισμό, τον χριστιανισμό και τις παραδοσιακές οικογενειακές αξίες. Άραγε αυτό το φαινόμενο σηματοδοτεί το τέλος του νεοφιλελευθερισμού ή αποτελεί έναν τερατώδη απόγονό του; Τα Ερείπια του νεοφιλελευθερισμού δείχνουν ότι αυτή η στροφή προς τη σκληρή δεξιά κινητοποιείται από τους πιεσμένους κοινωνικά και οικονομικά πληθυσμούς της λευκής εργατικής και μεσαίας τάξης, αλλά οριοθετείται μέσω της πολύπλευρης επίθεσης του νεοφιλελευθερισμού στις δημοκρατικές αξίες. Από τη σύλληψή του, ο νεοφιλελευθερισμός φλερτάρει με τον αυταρχισμό και βρίσκεται σε πόλεμο με τις αρχές της εύρωστης δημοκρατίας. Η Γουέντι Μπράουν εντοπίζει σε θεμελιώδη κείμενα νεοφιλελεύθερων διανοούμενων τη φιλοδοξία της αντικατάστασης της δημοκρατικής τάξης με μια άλλη που κυριαρχείται από τις αγορές και την παραδοσιακή ηθική. Ο νεοφιλελευθερισμός ενέτεινε τον μηδενισμό και τραυμάτισε ακουσίως τη λευκή αντρική υπεροχή, δημιουργώντας ένα αποκαλυπτικό μοντέλο λαϊκισμού που προτιμά να καταστρέψει τον κόσμο, παρά να ανεχτεί την πιθανότητα ενός μέλλοντος όπου η υπεροχή αυτή θα πάψει να υπάρχει.