(. . .) Και επειδή έχει στοργή, κι επειδή γίνεται ποίηση, η «Σπουδή Θανάτου» - που αγάπησα μαγικά απ` το πρώτο-πρώτο άκουσμα του τίτλου, χωρίς να ξέρω τι ακολουθεί, αυτού του τίτλου που τίποτα ιδιαίτερο δε λέει, εκτός ίσως σε εκείνους που άρχισαν ήδη ή έχουν αρχίσει από καιρό χωρίς να το ξέρουν τα εκστατικά βήματα του τελευταίου. Του αποχαιρετιστήριου χορού σαν το βαλς από την Πέμπτη Συμφωνία του Μάλερ - σε υψώνει, σε λυτρώνει, σε κάνει να θέλεις να χορέψεις με εξαίσιο χαμόγελο, πάνω απ` το πηγαινέλα της ζωής, πάνω απ` ό,τι αποτελεί την αγωνία της, αγαπώντας την πιο πολύ, αγαπώντας την σωστά: σαν ένα Δώρο.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]