Εδώ, όλοι μιλούν την ίδια γλώσσα, πιστεύουν στον ίδιο Θεό, αλλά είναι διχασμένοι. Δεν θέλω το παιδί μου να είναι διχασμένο. Θέλω να του δώσω τη φαντασία. Του μιλώ συνέχεια για την Σμύρνη. Του μιλώ συνέχεια με ευτυχία. Του λέω για την Εσθήρ. Ακόμα καμία είδηση από τον Ερυθρό Σταυρό. Δεν αφήνω την προσπάθεια και πηγαίνω στην Συναγωγή. Εκείνος χαίρεται για το νέο παιδί. Οι γυναίκες του σπιτιού ετοιμάζουν τάματα. Όλοι προσευχόμαστε. Αν είχα μαζί μου την Σουσάν θα πηγαίναμε και στη δική της εκκλησία. Θα ετοίμαζε κείμενα να του χαρίσει του παιδιού. Θα της το έδινα να το νανουρίσει. Είναι δυνατό είδος να σε νανουρίζει η φιλοσοφία. Μου την σκότωσαν, ίσως γι’ αυτό δεν αγγίζω φιλοσοφικό κείμενο. Εμένα μου άρεσε η Ιστορία και η Λογοτεχνία. Κι ύστερα, η Ιστορία κάηκε. Ούτε αίμα, ούτε τραύμα. Κάηκε. Όταν το αίμα και η φωτιά παλεύουν με αλαζονεία, οι κάτοικοι λωλαίνονται, εκτοπίζονται, και οι καθεδρικοί ναοί του νου αποκτούν Κοίλα Ιερά αγνώριστα, βέβηλα και άφατα. Η πολυφωνία δέχεται το «εγώ» ως τελικό προορισμό. Η πολυφωνία λειτουργεί ως καλούπι βίων προερχομένων από πολλές συνθήκες, γλώσσες, πίστεις και φύλα· μια ροή χαλκού που προκαλεί την επιλογή των τριών κουτιών του Freud. Χάλκινοι εαυτοί αγνοούν τις τετελεσμένες αποφάσεις του κοινωνικού δημιουργήματος, καθώς η γενοκτονία γίνεται ψίθυρος, νανούρισμα, νόμος.