Ο τόμος αυτός παρουσιάζει μια ιδιοτυπία, η οποία πρέπει να ερμηνευθεί. Καταρχήν δεν αντίκειται στις βασικές αρχές της ΝΕΒ, η οποία έχει καθιερώσει ακέραιη παρουσίαση των κειμένων. Βέβαια, έγιναν κατά το παρελθόν μικροπαραβάσεις του κανόνα, αλλά πάντοτε δικαιολογήθηκαν από τα πράγματα. Στην προκειμένη περίπτωση του Ροΐδη, όπου εύκολα το έργο του ομαδοποιείται, η παράβαση της βασικής αρχής μοιάζει εξόφθαλμη, με τον επιλεκτικό χαρακτήρα που έχει ο τόμος. (. . .)

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]