Το βιβλίο αποτελείται από 25 κείμενα πολύ κοντά στο ύφος του ποιητικού πεζού ή του πολύ σύντομου αφηγήματος ή μονολόγου, ενώ συχνά μιμούνται κάπως αυτοσαρκαστικά ένα πιο «δόκιμο» ύφος. Τα είκοσι πέντε κείμενα συνοδεύουν 25 εικόνες - οπτικές συνθέσεις, η κάθε μία εκ των οποίων αποδίδει ονειρικά και σουρεαλιστικά τη γενική αίσθηση μιας Σημείωσης, με γλώσσα οπτική. Οι Σημειώσεις δεν είναι θεωρητικά κείμενα, αλλά κυρίως υπαρξιακού χαρακτήρα, με αφθονία νοημάτων για τους έρωτες, τις αγάπες, τους πόθους μας και τον γλυκόπικρο αέρα της ζωής. Για τον συγγραφέα, έρως, αγάπη και πόθος συνιστούν τρεις αυτόνομους αστερισμούς αναγκών οι οποίοι, αν και τέμνονται, δεν υποκαθιστούν ο ένας τον άλλον (όπως όταν πεινώ, όσο νερό κι αν πιω δεν χορταίνω) – με αποτέλεσμα τις άπειρες παρανοήσεις και τους περί σχέσεων μύθους των ημερών μας. Στις Σημειώσεις υπάρχουν πολλές διάσπαρτες και πολύ σύντομες ιδέες για τις μορφές αυτές σχέσεων, οι οποίες όμως δεν διατυπώνονται διόλου αποφθεγματικά και διόλου διδακτικά. Συνιστούν μάλλον διαπιστώσεις από την άμεση πράξη της ζωής και των όσων συμβαίνουν στις μικρές και μεγάλες συναντήσεις μας, χαμηλών ή υψηλών προσδοκιών. Από τις πρώτες κιόλας γραμμές, αναδύεται μια πολύ διακριτική φιλοσοφική αναζήτηση. Επίσης, είναι διάχυτη μια «λεπτή» ατμόσφαιρα, με κυρίαρχη την υπαρξιακή διάθεση – αυτήν την γλυκόπικρη γεύση ζωής που απομένει όταν βιώνουμε με όλο μας το είναι τα γεγονότα της ζωής και των συναντήσεών μας. Ενώ η γλώσσα είναι πολύ απλή και διόλου εξεζητημένη, αυτά που λέγονται δεν είναι καθόλου απλά. Η γραφή, αν και στρωτή και «μουσικά» δουλεμένη, αποδίδει υπαινικτικά πολυσύνθετα νοήματα στη διάθεση του αναγνώστη. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι ιδέες νοήματα και η λεπτόπλοκη ομορφιά των Σημειώσεων, δεν φωνάζουν, δεν βγαίνουν μπροστά. Περιμένουν να «ανακαλυφθούν». Από αυτήν την άποψη, οι Σημειώσεις δεν είναι να διαβαστούν γρήγορα, για να δει κάποιος «τι έγινε» σε κάποια πλοκή. Ζητούν να διαβαστούν αργά. Προσεχτικά μεν, αλλά όχι για να τις «καταλάβει