ΤΕΜΠΗ Απέραντος ο κάμπος κόκκινος η θλίψη μαύρη μια τρομερή φωτιά και των παιδιών μας οι ψυχές γίνανε σύννεφα που δεν τα πλένει η βροχή τα σώματά τους ιτιές στις όχθες, αλησμόνητες οι ένοχοι κρεμάνε στο τσιγκέλι τις συγνώμες τους πριν να τις θάψουν κάτω από βρώμικο μπετόν να ενώσουμε τις φωνές μας να σπάσουμε τη σιωπή που θέλουν να επιβάλουν και όταν καταστρέψουμε το πλυντήριο της σκέψης θα φτάνει μια χαραγματιά τον κόσμο να αντικρύσουμε σιγά μη γονατίσουμε εμείς δεν θα ξεχάσουμε ποτέ