Άνθρωποι που μεγαλώνουν και άνθρωποι που θυμούνται· γυναίκες που κουβαλούν μέσα τους όσα έζησαν, αλλά και όσα δεν τόλμησαν να ζήσουν· έρωτες που έχουν τελειώσει χωρίς να έχουν πραγματικά χαθεί, απουσίες που εξακολουθούν να κατοικούν στην καθημερινότητα, μικρές και μεγάλες απώλειες, στιγμές όπου το παρόν ανοίγει ξαφνικά μια χαραμάδα και από μέσα της επιστρέφει το παρελθόν. Στα διηγήματα της συλλογής Silver Alert η Κώστια Κοντολέων παρακολουθεί τους ήρωές της στις στιγμές εκείνες όπου η ζωή τούς αναγκάζει να κοιτάξουν πίσω — ή, ίσως, να κοιτάξουν για πρώτη φορά πραγματικά τον εαυτό τους. Με γραφή λιτή, υπαινικτική και συχνά σκοτεινή, χωρίς να εκβιάζει τη συγκίνηση, η συγγραφέας αφήνει τη μνήμη να συνομιλεί με τη φθορά και την τρυφερότητα με τη σκληρότητα του χρόνου. Και κάπως έτσι το Silver Alert παύει να είναι μόνο η ειδοποίηση για έναν ηλικιωμένο άνθρωπο που χάθηκε: γίνεται μια μεταφορά για όλους εκείνους που, κάποια στιγμή της ζωής τους, χάνονται μέσα σε όσα θυμούνται, σε όσα έχασαν, σε όσα εξακολουθούν —παρά την απουσία τους— να αγαπούν.