Εδώ και περισσότερο από είκοσι χρόνια που γράφω θεατρικά έργα, μου φαίνεται πως πάντα το σκεφτόμουν αυτό λίγο ή πολύ, παρόλο που δεν το διατύπωνα πάντα με τόσο επιγραμματικό τρόπο (κάτι για το οποίο ζητώ συγγνώμη από εκείνους που με άκουσαν μερικές φορές να ρητορεύω επί μακρόν κατά το διάστημα αυτών των είκοσι-τριών χρόνων...). Ωστόσο, δεν κατόρθωσα ποτέ να μιλήσω πραγματικά -τουλάχιστον να εξηγηθώ ξεκάθαρα- σε τι το θέατρο -ιδιαιτέρως το θέατρο- μπορούσε να με βοηθήσει ώστε να μην «ζω και σκέφτομαι σαν γουρούνι». Και σε αυτή την ερώτηση θα ήθελα να επιχειρήσω να καταθέσω σήμερα κάποια στοιχεία απάντησης.